Hoeft je reptielenbrein niet telkens in alarmstand te springen. Je lichaam blijft rustiger, en je hoeft niet constant klaar te staan voor vechten of vluchten.
Kan je je emoties tonen en leer je stilaan begrijpen wat je zelf voelt én wat anderen voelen.
Er komt ruimte om te reflecteren, stil te staan bij wat er in je leeft en je behoeften duidelijk te maken.
In zulke veilige hechtingservaringen worden de positieve verbindingen in je brein versterkt. Je brein leert eigenlijk: “De wereld is veilig. Ik ben de moeite waard. Anderen zijn betrouwbaar.”
Deze ervaringen stimuleren de aanmaak van hormonen zoals oxytocine (het ‘knuffelhormoon’). Dat stofje helpt je om je verbonden te voelen met anderen. In een veilige omgeving gaan onze verzorgers onze emoties herkennen, benoemen en reguleren. We leren dat emoties oké zijn, er mogen zijn en geuit mogen worden. Zo leer je stap voor stap: “mijn gevoelens zijn oké, ze mogen er zijn en ik mag ze tonen.”
