Blauwe plek: gericht zijn naar iedereen, buiten jezelf

Wanneer ouders, leerkrachten of andere familieleden vooral met hun eigen noden bezig zijn, leer je als kind je blik voortdurend naar buiten te richten. Je voelt je verantwoordelijk voor hoe anderen zich voelen, terwijl jouw eigen gevoelens langzaam naar de achtergrond verdwijnen. Stel je kleine Lisa voor: telkens wanneer ze verdrietig thuiskomt van school, merkt ze dat haar mama al uitgeput op de zetel ligt. Lisa slikt haar tranen in en vraagt in plaats daarvan: “Mama, gaat het wel met jou?” Zo leert ze dat er weinig plek is voor haar binnenwereld en dat haar gevoelens er minder toe doen.

Het gemis hier is de ruimte om écht jezelf te mogen zijn, je eigen “ik” te voelen en die ook te tonen. De wens die vaak blijft hangen, is verbinding ervaren met anderen om wie jij bent, zonder dat je jezelf moet wegcijferen. Het gaat over jezelf niet meer vergeten, maar kunnen stilstaan bij en benoemen wat jij nodig hebt. Wanneer dit niet lukt, ontstaan er blauwe plekjes: de neiging tot zelfopoffering, onderwerping of voortdurend bevestiging zoeken bij anderen. Het zijn overlevingsstrategieën die ooit nodig waren, maar die je eigen stem stilletjes hebben weggeduwd.