Blauwe plek: je niet verbonden en nergens thuis voelen

Als een kind vooral veiligheid mist, staat het brein voortdurend op scherp. Alles voelt alsof het altijd moet opletten, en spontaan jezelf zijn durft bijna niet. Gevoelens en gedachten worden ingehouden, uit voorzichtigheid. Stel je kleine Sam voor: hij wil zo graag iets delen over hoe hij zich voelt, maar telkens als hij het probeert, wordt hij onderbroken of krijgt hij geen reactie. Langzaam leert hij dat zijn woorden er niet toe doen, en hij trekt zich steeds meer terug.

Wanneer veiligheid ontbreekt, is er weinig ruimte voor verbinding en liefde. Kinderen missen dan basisbehoeften zoals geborgenheid, voorspelbaarheid, warmte en het gevoel dat ze erbij horen. Hun stille wens is om steun te voelen en bescherming te krijgen, maar die blijft onbeantwoord. Het gemis van deze veiligheid kan kleine blauwe plekjes achterlaten: gevoelens van minderwaardigheid, verlating, emotionele verwaarlozing, sociaal isolement, het idee dat je ongewenst bent en wantrouwen tegenover anderen. Die littekens zijn zacht van buiten, maar kunnen diep vanbinnen pijnlijk aanwezig zijn.