Ons kleine ik’je kan spontaan en impulsief reageren. Net zoals een kindje dat zonder nadenken op een nieuw vriendje afrent om te spelen, wil dit stukje van ons de wereld op een vrije, ontdekkende manier ervaren.
Stel je voor dat je blauwe plek “zelfopoffering” geraakt wordt, bijvoorbeeld wanneer een collega iets van je nodig heeft. Vanuit je impulsieve plekje zeg je misschien meteen “ja!”, ook al weet je diep vanbinnen niet helemaal of je dat wel wil. Het kleine ik’je roept dan: “Nu meteen, laten we doen!”, alsof er een klein sprongetje in je borst gebeurt en je in beweging zet, helemaal enthousiast en ongeremd.
